Եվգենի Լեոնով Նամակ որդուն

Անդրեյ, սիրիր ինձ այնպես, ինչպես ես եմ սիրում քեզ:Գիտես ինչ հարստություն է սերը:Ճիշտ է ոմանք կարծում են որ իմ սերը այն չէ, իբր նրանից վնաս կա: Եվ գուցե, իրոք, իմ սերը խանգարեց քեզ լինել օրինակելի դպրոցական: Ի վերջո, ես երբեք չեմ վերցրել դպրոցից քեզ բոլոր ինը դպրոցական տարիների ընթացքում:Հիշում ես, դու գրատախտակի վրա պատկերների էիր նկարել,իսկ ուսուցչուհին երկար ժամանակ ինձ նկատողություն էր անում։Ինձ մոտ երեք անգամ մեղավոր վիճակ էր, ես կանգնած էի մի անկյունում, իսկ նա ինձ փնովում էր որպես տղայի:Ես արդեն պատրաստ եմ ցանկացած նվաստացման, իսկ նրա համար դա քիչ էր:»Չէ՞ որ դասը ձախողվել է չէ՞ որ մենք լիարժեք քառասունհինգ րոպե ենք կորցրել չէ՞ որ բառերը նրա վրա չեն ազդում…»:

«Դե, կարծում եմ, որ կապտակեմ և վերջ!»: Այս մտքերով անցնում եմ դպրոցի բակը և դուրս եմ գալիս Կոմսոմոլսկի պողոտա։ Հուզմունքից չեմ կարող նստել ոչ տաքսի, ոչ տրոլեյբուս, այդպես էլ ոտքով գնում եմ… Մի կին ծանր պայուսակ էր տանում, երեխան լաց էր լինում, ինձ տեսնելով, ժպտում, և լսում էի, Մայրն ասում էր. «Ահա Վինի Թուխը ծիծաղում է քեզ վրա…»: Մի անծանոթ մարդ բարևում է ինձ… Աշնանային քամին փչում է վրաս: Գալիս եմ տուն այն զգացումով, որ վերցրել եմ ինձ վրա հարվածը և վերջ: Մտնում եմ տուն՝ վերջնականապես մոռանալով ապտակի մասին, իսկ քեզ տեսնելով՝ հարցնում եմ. «Ի՞նչ պատկերներ ես նկարել, որ բոլորին դուր է եկել», և սկսեցինք ծիծաղել:

Եվ այսպես, մինչև հաջորդ զանգը: Մայրը դպրոց չի գնում։ Առավոտյան լաց ես լինում, և ես չեղյալ եմ համարում թռիչքս, և վազում եմ դպրոց՝ անկյունում իմ դիրքը գտնելու համար: Ի~նչ մանրուքներ են արժանի մեր ապրումներին…Ես այս նամակները գրում եմ, որ սխալ ինչ-որ բան ուղղեմ, և հավանաբար ծիծաղելի և անհեթեթ տեսք ունեմ իմ որոշ կերպարների նման: Բայց չէ՞ որ դա ես եմ! Ըստ էության, ոչինչ ավելի հեշտ է, քան կենդանի անհանգստություն ունենալ հայրական սրտում:Երբ ես մենակ եմ տանից դուրս, կարոտելով, հիշում եմ քո ամեն մի խոսքը և ամեն մի հարց, ես ուզում եմ անվերջ խոսել քեզ հետ, թվում է կյանքը չի բավականացնի ամեն ինչի մասին խոսելու համար։ Բայց գիտես, որ ամենակարևորը ես դա հասկացա մորս՝ տատիկիդ մահից հետո։ Էհ, Անդրյուշա, քո կյանքում կա՞ մի մարդ, ում առջև դու չես վախենում լինել փոքր, հիմար, անզեն, քո ողջ անկեղծությամբ: Այդ մարդն էլ քո պաշտպանն է։Իսկ ես շուտով տանը կլինեմ։Հայրիկ. Լենինգրադ. 3.X. 74»

newsgoodtime.ru

ՀԱՎԱՆԵՑԻՔ ՆՅՈՒԹԸ? ԿԻՍՎԵՔ ՁԵՐ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ
NEWS GOOD TIME
Яндекс.Метрика